zaterdag 19 augustus 2017

Zomervakantie 2017, dag 40; dienend bezig

Het was een dag van dienend bezig zijn.

Willem stelde gisterenavond voor om mee te gaan naar zijn moeder, als ik de kous ging aantrekken en het prikje ging geven. Dat vond ik fijn. Dan konden we de dag samen beginnen en ook meteen een kopje thee drinken bij moe.

Toen we inderdaad vanmorgen bij moe aan de thee zaten, kregen we een appje van Maria. Zij was deze week met 5 vriendinnen nog een midweek kamperen op een camping in Woudenberg. Dit doen de meiden nu voor het derde jaar. Het is best bijzonder, deze meidenvriendschap. Ze zijn een hecht clubje wat sinds de basisschool met elkaar optrekt. Na de basisschool zijn ze op verschillende scholen (en nivo´s) in het voortgezet onderwijs terecht gekomen. Toch bleven ze met elkaar in contact. Hoe mooi is dat!

Willem zou vanmiddag naar de camping gaan om Maria en Noah op te halen en ook een vracht gemeenschappelijk gebruikte spullen, zoals stoelen, een tafel, een koelkastje enzovoorts mee te nemen. Maria voelde zich echter niet lekker en vroeg of ze eerder gehaald kon worden. Ter plekke bedachten Willem en ik om dan meteen maar te gaan rijden. Op zich kwam het wel mooi uit, want nu kon ik mee. Als Willem vanmiddag was gegaan, had dat niet gekund. Zulke autoritten zo met z´n tweeën zijn altijd fijne gelegenheden voor een gesprek.

We reden naar huis voor de tankpas, ik slingerde nog een was aan en gaf instructies aan de kinderen die thuis waren. Op naar Woudenberg!

Op de camping waren de meisjes hard bezig met opruimen en inpakken en wij hielpen een handje mee. Het was nog een gepuzzel om alles in de auto gepropt te krijgen. Maria en Noah zaten tegen elkaar geplakt op de achterbank naast de koelkast en met hun voeten op slaapzakken. Zelf zat ik met mijn knieën in het dashboardkastje. Ha ha. Halverwege zijn we bij een tankstation gestopt. Willem en ik hadden nog niet ontbeten en waren behoorlijk flauw na enkel dat kopje thee bij moe. We namen koffie en een broodje en de meisjes kozen ook iets uit om te eten en te drinken. Best leuk zo´n stop bij zo´n druk benzinestation met een AH To Go. Altijd leuk om ´mensen te kijken´ toch ;-)?

We kwamen tijdens een vreselijke stortbui thuis. We hadden een dienende bezigheid als taxi gehad. Maar het was beslist geen onaangename dienstbaarheid!

Mijn volgende dienst deze dag was van een andere orde. Trijnie had een afspraak in een kliniek om spataderen te laten laseren. Ze is echter nogal flauwvallerig en zag er daarom best tegenop. Tot haar opluchting zou ik met haar meegaan en mocht ik bij wijze van uitzondering zelfs mee in de behandelkamer. Ja, je maakt als moeder echt van alles mee :-).

Voordat het zover was dat Trijnie me zou komen ophalen kon ik nog precies de webshopbestellingen inpakken. Willem zou ze vandaag voor me naar het postkantoor brengen.

Toen we in de kliniek aankwamen, was Trijnie meteen aan de beurt. De dokter wilde nog even zeker weten, of ik er wel tegen zou kunnen. Ja hoor, geen probleem. De arts was super aardig en leidde Trijnie geweldig goed af, door naar haar vakantie te vragen en over zijn eigen vakantie te praten. Tijdens het verdoven mocht ik naast Trijnie staan, zodat ze in mijn hand kon knijpen. Toen het laseren begon, moest ik op een stoel aan het voeteneind gaan zitten. Het ging allemaal super goed en snel. En in no time werden de groene kleden weggehaald, werd het wondje afgeplakt en werd de steunkous aan getrokken (wat heb ik toch met kousen de laatste weken ;-)).

Trijnie moest nog even een kwartiertje in de wachtkamer zitten om te kijken of het goed bleef gaan. We kregen koffie en er moest nog een formulier ingevuld worden. En dat was het dan.

Om te vieren dat het zo goed gegaan was en omdat Trijnie me graag wilde bedanken gingen we de stad in om ergens koffie te drinken. Lekker met een taartje erbij. Echt feestelijk hoor! Nu we toch in de stad waren, liepen we nog even wat winkeltjes in en uit. Ik kocht een zakje thee bij zo´n Simon Levelt koffie- en theezaakje. We keken onze ogen uit in een leuke brocante winkel. Ik paste een jas bij de H&M. We zochten naar een jurk bij een winkel in tweedehandskleding, waar mijn zus me over getipt had (Helaas was die jurk gisteren verkocht). Al met al was het echt even een heerlijk moeder-dochter uurtje en dus ook al geen onaangename dienstbaarheid :-).

Ik was pas om 18 uur thuis. Moest toen nog wel eten klaarmaken. Kip Tandoori stond er op het menu. Lekker met gewokte spercieboontjes.

Na het eten ben ik even gaan liggen. Helaas had ik wéér hoofdpijn. Jammer dat ik daar de laatste tijd zoveel last van heb. Maar ja. Ik heb een avond rust genomen. Heb zitten lezen en verder niets. Nog een paar dagen, dan beginnen de scholen weer. Weliswaar in etappes, maar toch. Dan komt er weer wat meer regelmaat in het dagelijkse leven. Op zich is dat altijd wel goed voor een mens. Maar eerlijk gezegd ben ik de vakantie nog lang niet beu...

vrijdag 18 augustus 2017

Zomervakantie 2017, dag 39; Groesbeek, Gennep, Milsbeek, Papendrecht

Zei ik van de week al eens, dat er toch best veel in één dag past, vandaag was dat zéker weer van toepassing. Al was het alleen al, dat we half Nederland doorkruist hebben.

De dag begon in de B&B in Groesbeek, waar we even na half 8 ontwaakten. We hadden afgesproken om om kwart over 8 naar beneden te gaan voor het ontbijt. In twee slaapkamers ontstond drukte vanwege douchen, tassen inpakken enzovoorts. Henk waande zich nog steeds een koning met al de luxe in de B&B. Zoals bijvoorbeeld de föhn, die bij de douche ophing. Wij hebben geen föhn in huis en dus moest dit apparaat natuurlijk uitgeprobeerd worden :-).


Het ontbijtbuffet liet hem ook nog wel een poosje in die waan! Want zóveel lekkers, waar je zómaar uit mag kiezen! Hij kon er niet over uit en wilde eerst nog heel zuinigjes doen, want: ¨Dat is toch zeker wel héél duur?¨ Pas toen ik hem verteld had, dat hij echt alles mocht nemen, wat hij wilde, omdat alles al was betaald, viel het kwartje.


Na het ontbijt scheidden onze wegen. De mannen gingen Pieterpadten en ik ging aan de boemel.



De mannen zouden naar Gennep lopen. Maar het was de vraag, of Henk dat zou halen. Qua aantal kilometers is het niet eens zo heel ver. Maar er zitten nog wel aardige klimmertjes in de route. Voor het geval Henk het niet zou halen, zou ik in de buurt blijven. Ik kon hem dan altijd nog ergens langs de route gaan oppikken met de auto.

Ik besloot eerst naar de beroemde Zuidmolen in Groesbeek te gaan. Deze molen verkoopt meel- en bakproducten in de molen en online. Het assortiment is gigantisch en het leek me leuk om daar eens rond te snuffelen. Nou, leuk was het zéker. Ik kreeg er een flinke portie inspiratie door :-).



Na mijn bezoekje aan de molen besloot ik naar Gennep te rijden en daar wat rond te lummelen. Gennep is veel groter, dan ik had gedacht. Dat zag ik al snel. Eerst ben ik bij AH naar binnen gegaan, om wat inkopen voor mijn lunch te doen. Ik kocht een speltbroodje met kaas, een bakje fruitsalade en een yoghurtje. Omdat ik alle tijd had, dronk ik er op mijn gemakje een bakkie gratis koffie. Dat doe ik normaal nooit, in een supermarkt. Ik voelde me eerlijk gezegd een beetje armoeïg: dat gratis bakkie koffie aan dat armetierige tafeltje in een onaangenaam koude supermarkt, waar verder niemand aan een bakkie zat. Maar goed. De koffie smaakte prima en ik hoopte dat met de cafféïne-shot mijn hinderlijk aanwezige hoofdpijn zou zakken.

In de auto zocht ik een adres van een Kringloopwinkel in Gennep op en tikte dat in in de TomTom. De computer-stem leidde me zonder mankeren naar het gewenste adres. Ik nam er alle tijd voor om eens rustig de winkel door te struinen. Paste wat kleding, die helaas allemaal weer terug in het rek ging, vanwege ´net niet´. Ik stond soms met iets in de handen, maar legde het weer terug vanwege ´niet nodig´.



Tot ik een plakbandapparaat zag, waar je zakjes mee kunt sluiten. Dat wilde ik voor die 3 euro wel graag voor de webshop hebben. Daar kan ik o.a. de zakjes met Keltisch zeezout goed mee dichtmaken.

Het was lunchtijd en in de auto op de parkeerplaats genoot ik van mijn lekkers. Daarna reed ik op de bonnefooi wat verder en stopte op een andere parkeerplaats. Dat was meer in het oude centrum. Ik besloot daar wat rond te wandelen.

Het 400 jaar oude stadhuis


Het was intussen gaan regenen en ik liep een beetje winkeltje in, winkeltje uit. In een 2nd hand boutique (wat een chique naam) vond ik een mooie blouse voor mezelf. Ha, fijn!

Willem appte, dat Henk last had van blaren. Ze waren maar ergens een kop koffie gaan doen. Jan dacht, dat ze pas om half vier in Gennep zouden aankomen. Dat was te laat vanwege het vervolg van onze planning en ook geen goed idee met die blaren van Henk. Ik stelde voor, dat ze nog 1 uur zouden lopen, tot ongeveer half 3. Dan konden ze bij een volgende keer Pieterpadten de draad oppakken, waar ze hem vandaag zouden laten liggen. Dat vonden ze een prima voorstel. Even later appte Willem, dat ze hadden besloten om tot Milsbeek te lopen. Dat is één dorp voor Gennep. Prima hoor. Ik stapte in de auto en reed een dorp terug. Het was echter nog geen half 3. Zelfs nog geen 2 uur. Daarom stapte ik ergens langs de kant van de weg uit, om wat bramen te plukken.



Al snel kreeg ik het berichtje, dat de mannen bij de kerk in Milsbeek op me wachtten. OK. Ik kom al!

Ze hadden een prachtige tocht gehad. Hadden reeën gezien en bijna het hele stuk door de bossen gelopen. Dat was maar goed ook, want nu waren ze niet heel nat geworden.

De vermoeide benen konden uitrusten. Moeders reed. We moesten van Milsbeek naar Braamt rijden, waar Willem en Jan eergisteren hun wandeltocht begonnen zijn. Het bleek nog best een lange rit te zijn. We reden ook een flink stuk door Duitsland.

In Braamt splitsten we op. Willem en Jan in de ene auto, Henk en ik in de andere. In colonne(tje) op weg naar huis. Het werd een lange rit, met file en pittige buien. Pas om 5 uur kwamen we thuis. Ik had er toen ongeveer 3 uur non-stop autorijden op zitten en was best gaar.

Het volgende programmapunt van deze dag was: een etentje met mijn brussen en aanhang. We deden dat jarenlang 1 keer per jaar. Maar nu mijn ouders er niet meer zijn, hebben we er behoefte aan, om het vaker te doen. Zodoende is het vandaag al de tweede keer in 2017. Mijn broer Jan en zijn vrouw waren aan de beurt om de locatie te kiezen. Ze hadden gekozen voor Willaert in Papendrecht.

Het was erg gezellig om zo weer met z´n achten bij elkaar te zijn voor lekker eten, een lach en een traan (nou ja, niet echte tranen, maar wel serieuze stuff).


Aan het einde van deze gezellige avond, mochten Willem en ik nog even voor taxi spelen en onze Maaike ophalen bij haar vriend in Rotterdam. Er paste inderdaad weer heel veel in deze dag!

En dan gaat er toch wel door de gedachten hoe wonderlijk het is, om allemaal gespaard te zijn in deze zomer. Allemaal (ons gezin, maar ook mijn familie) hebben we overal rond gezworven. En als je dan vanavond beelden ziet van de afschuwelijke aanslag in Barcelona, in de straat waar Hans vorige week met zijn vrienden spaghetti zat te eten op een terras...

woensdag 16 augustus 2017

Zomervakantie 2017, dag 38; onze wegen kruisen zich in Groesbeek!

Willem en Jan hadden vannacht prima geslapen in hun vintage hotelkamer :-). Ze genoten royaal van het ontbijtbuffet en gingen vervolgens al vroeg in de benen. Al vòòr achten kreeg ik de eerste mooie plaatjes geappt.


Voor mij was dat genieten van het natuurschoon nog even toekomstmuziek. Er moest eerst nog flink gewerkt worden. Ik wilde zoveel mogelijk wassen aan de lijn hebben hangen, voordat ik rond half 2 samen met Henk naar Groesbeek zou rijden. Verder was daar natuurlijk moe, waar ik de kous ging aantrekken en de prik ging geven. Moe vroeg, of ik een kopje thee wilde meedrinken. Ja hoor, natuurlijk. Dan praten we meteen even bij!
Er waren nog wat pakjes klaar te maken voor de webshop. En ik wilde heel graag nog weer een klein stukje aan het inruimen van de kasten werken. Ik koos een bananendoos uit met spulletjes, die van mijn moeder geweest zijn. Al haar mooie spulletjes had ze al een paar jaar geleden verdeeld. Ze had dat allemaal opgeschreven en na haar overlijden vonden we haar zorgvuldige briefjes. Alles even zorgzaam en netjes, zoals mijn moedertje was.

Op mijn briefje stond onder andere: het tinnen stelletje en de Engelse kop en schotels. Die heb ik dan vandaag eindelijk voor de dag gehaald. En eigenlijk is het wel goed zo, dat er eerst een tijd overheen gegaan is. Nu waren de herinneringen niet zo scherp en pijnlijk, maar juist zacht en ontroerend. Samen met Maaike zocht ik alles uit en poetste ik alles schoon. De spulletjes kregen een plekje op moeders kastje. 


Uiteindelijk was het nog haasten om om half twee weg te rijden. Maar het lukte. Henk mocht nog een stripboek uitkiezen bij het postkantoor. En daarna mocht hij ook nog chips en koeken uitkiezen. Hij was helemaal opgetogen :-). De rit ging heel voorspoedig, ook al verdwaalde ik bij Nijmegen een beetje. We kwamen zelfs te vroeg in Groesbeek aan. We konden vanaf 16.00 uur inchecken bij de B&B en het was nog maar kwart over 3. We hebben de auto in het centrum geparkeerd en liepen wat winkels in en uit. Was best even leuk. Ik kreeg inmiddels van Willem een appje, dat hij dacht om 17.00 te arriveren. Dat viel alles mee, want eerder hadden ze gedacht om om 18.00 uur aan te komen.

Even na 16.00 uur ging ik met Henk naar de B&B en checkte in. Henk keek werkelijk zijn ogen uit! Ik had twee kamers gereserveerd en die blijken fijn recht tegenover elkaar te liggen. We kunnen zó bij elkaar in en uit lopen, zonder andere gasten te storen.


Op de derde etage is er een loungeroom, met een prachtig panoramaraam. Er is tafelvoetbal, een schaakbord, een biljarttafel, fitnessapparaten enzovoorts. Alles keurig verzorgd.



Om 17.00 appte Willem. De B&B lag volgens Google Maps 2 kilometer van het Pieterpad. Of ik Willem en Jan even met de auto wilde komen halen. Met alle plezier! Ik kreeg de locatie door, waar ze waren en stapte de auto in. Google Maps bleek abuis: Willem en Jan waren op 200 meter van de B&B! Lachen!!

De mannen waren compleet doorgezweten. Het is hier best heuvelachtig en ze hadden er uiteindelijk 34 kilometer op zitten! En verder hadden ze reuze trek. Dat kon allemaal gemakkelijk verholpen worden. Eerst een douche en daarna reed ik met ze naar een restaurantje, wat ik eerder had gezien en wat me wel leuk leek. En dat was het. Zo gezellig, zo met z´n viertjes :-)


Na het eten wilde Willem nog even langs het Canadian War Cemetery. Hij was daar met Jan al langs gekomen en wilde dat graag aan Henk en mij laten zien. Heel indrukwekkend, die 2000 gedenkstenen van jonge Canadezen die hier het leven lieten voor onze vrijheid...







En zo was het al snel 21.00 uur. De jongens trokken zich met de chips terug op hun kamer. En wij op die van ons. We gaan op tijd slapen, want morgen wil Willem samen met Jan en Henk nog wat Pieterpadtkilometers maken!

dinsdag 15 augustus 2017

Zomervakantie 2017, dag 37; moederdag, Pieterpad en servieskast

Het leek vanmorgen wel Moederdag! Moederdag? Ja, echt!

Willem z´n zus zou moe gaan helpen met douchen en haar kous aantrekken. Ik had dus een ochtendje ´vrij´ :-). Ik moet zeggen, dat dat wel een heel speciaal vakantiegevoel gaf, hoor. Ik was er om zes uur even uit gegaan voor de jongens, die vroeg naar hun werk moesten. Maar daarna schoof ik onbekommerd nog even tussen de lakens, zonder de wekker te zetten. Wij zijn geen echte uitslapers, maar een morgen zonder verplichtingen en zonder wekker is toch wel een keer fijn.

Op enig moment vroeg Willem: ¨Zal ik eens havermout voor je gaan maken?¨ Oh, ja. Wat een verwennerij. Eigenlijk gebeurt dat nooit. En ik vond het heerlijk :-). Ik kreeg op een gegeven moment een appje met de vraag, hoe lang de havermout moest koken. Ha, ha, mijn keukenprins! En daar kwam Willem dan aan, met twee kommetjes havermout. Mmmm! ¨Het lijkt wel Moederdag!¨ bedacht ik.

En het was nog niet afgelopen, want Willem zei na het ontbijt: ¨Ga eerst maar eens lekker in bad en doe rustig aan.¨ Ik liet het me lekker aanleunen en liep naar de badkamer. OEPS!!! Gisteren had ik maar één trommel wasgoed weggewerkt, want we waren naar het strand geweest! En ergens tussen gisterenochtend en vanochtend had zich iets vermenigvuldigd, geloof ik...


Mijn bad duurde niet heel lang en ik vergat m´n heerlijke lavendelzeep te gebruiken. Het was uit met het geluier! Ik ging als een speer aan de was. Helaas was het geen lekker weer, zoals gisteren. Alle was moest binnen opgehangen worden, om te drogen. Maar ja.

Intussen was Willem ook aan de slag gegaan. Er moest nog even het één en ander afgewerkt worden, voordat hij rond de middag met Jan zou vertrekken. De mannen zijn weer een paar dagen aan het Pieterpadten! Dit wordt een heel speciale keer. Normaal gaan ze twee of drie dagen en vind ik het heel leuk voor ze, maar baal ik tegelijkertijd ook wel een beetje, omdat ik Willem dan mis. Daar hebben we nu iets leuks op gevonden:

Vandaag zijn Willem en Jan van Braamt naar Elten gelopen. Morgen willen ze een lange route lopen, namelijk van Elten naar Groesbeek (ongeveer 32 kilometer). In Groesbeek heb ik voor vier personen een Bed&Breakfast geboekt. Ik rijd er samen met Henk in de middag naar toe. We hopen dan met z´n vieren een gezellige avond te hebben. De derde loopdag staat er dan een kort traject op de planning (12 kilometer) en hoopt Henk een dag mee te wandelen. Ik vermaak me intussen wel in Groesbeek of omgeving. Als de mannen uitgewandeld zijn, haal ik ze op en rijd naar Willem z´n auto, die in Braamt geparkeerd staat. Daarna rijden we naar huis. We hebben er zin in!

Intussen hebben Willem en Jan vandaag al genoten van het lopen in -alweer- een prachtige omgeving. Ze kwamen een leraar geschiedenis tegen, die een geschiedenisles ten beste gaf. Altijd leuk, die onverwachtse ontmoetingen!




Vannacht slapen ze in een hotel. Willem stuurde een paar foto´s van de inrichting en schreef erbij: prehistorisch. Inderdaad ziet het er bijna hilarisch uit. Volgens mij is de badkamer minstens 40 jaar oud. Maar vooruit: als je het ´vintage´ noemt, is het helemaal hip :-).Het was er in elk geval brandschoon en dat is fantastisch. Dan mag het er verder best prehistorisch uitzien!


Thuis zat ik helemaal in ´the flow´ en was ik eindelijk aan het inruimen van de servieskast begonnen. Toen de nieuwe vloer gelegd werd, moest de hele kamer leeg. Ik had het serviesgoed allemaal in kratten gedaan en bij Maaike op haar slaapkamer gezet. Daar staan die kratten nu al ruim twee maanden. Tja, mijn zomertje verloopt een beetje anders dan gepland. Het geeft niet, hoor. Maar zo langzamerhand word je het erg beu, dat verhuissfeertje. Hoogtijd om het allemaal eens af te gaan maken. Het serviesgoed was stoffig en viezig en bord voor bord en kopje voor kopje haalde ik door het sop en droogde ik keurig af. Al snel kreeg ik aardigheid in het klusje. Wat ook meehielp was, dat onze huisschilder rond de middag belde, of hij vanmiddag terecht kon om de plinten te komen lakken. Ja! Graag! En zo zijn er vanmiddag fijn wat puntjes op i-tjes gezet :-).



Vannacht heb ik het bed voor mezelf. Ik ga dan ook maar eens overdwars in ons tweepersoonbed liggen, denk ik :-). Nee hoor. Grapje. Eigenlijk vind ik er niets aan. Maar goed. Het is zó morgen. En dan wacht er een leuk programma!! En vandaag was het sowieso een leuke Moederdag in Augustus :-).

maandag 14 augustus 2017

Zomervakantie 2017, dag 35 en 36; eindelijk naar het strand!

We zijn alweer in de laatste week van de zomervakantie aangekomen. Voor Leendert, Hans en Koos was het vanmorgen uit met de pret. Zij moesten al vroeg aantreden en gingen weer met hun pakje brood onder de arm de deur uit naar hun werk.

Willem heeft heerlijk nog een hele week vrij! En dat houdt het vakantiegevoel nog even vast :-).

Gisteren hadden we voor het eerst sinds een paar weken weer eens de kerkbank vol zitten. En na de diensten zat ook onze eettafel weer gezellig vol. ´s Avonds hadden we een doopdienst gehad en bij het zondagavond-zingen-bij-de-piano zongen we een toepasselijk lied uit onze nieuwe zangbundel:

Mijn ouders brachten mij
naar ´t doopvont en daarbij
sprak toen Uw knecht voluit
Uw Naam met eerbied uit.

Het water op mijn hoofd
bewijst dat U belooft
dat U een groot getal
van zondaars redden zal.

Mijn voorhoofd draagt voortaan
(het zal steeds mèt mij gaan)
het teken van de doop.
Ik zondig niet goedkoop.

Het is een voorrecht dat
ik van U heb gehad.
Het is uw eigen merk.
Ik hoor nu bij de kerk.

U zette mij apart,
maar donker is mijn hart.
Het teken is wel groot,
maar redt niet van de dood.

Daarom houd ik mijn oog
tot U, o Heer´, omhoog
en bid om ´t eeuwig goed;
was mij toch in Uw bloed.

Willem leest na het zingen altijd nog een poosje voor. Dat kan ik elke ouder aanraden te doen, ook al zijn de kinderen al groot/groter. Soms is het lastig om een boek te vinden wat iedereen kan boeien. Met allerlei leeftijden is dat niet altijd te doen. We hebben een tijd lang twee voorleessessies gedaan: één voor de jonge kinderen en één voor de oudere kinderen. Maar inmiddels is het leeftijdsverschil niet echt storend meer en kunnen we met één ronde toe. Het is altijd een fijne afsluiting van de zondag.

Vanmorgen was ik al op tijd de deur uit om moe d´r kous aan te gaan trekken. Op de terugweg kwam ik langs de Dirk (supermarkt) en ging ik meteen even om wat aanbiedingen en om eieren. Ik krijg de aanbiedingen van de Dirk altijd per e-mail en maak dan een boodschappenlijstje. Het is niet zo, dat ik er wekelijks heenga. Maar als ik er dan toch langs rijd, dan is het leuk om het één en ander mee te pikken.

Toen ik thuis kwam was Willem hard aan het stofzuigen en daarna ging de mop over de vloer. Wat knapte dat lekker op! Het werkt fantastisch, die nieuwe (pvc-)vloer! Ik maakte ons havermout-ontbijt klaar en zette een bakkie koffie. Zo. Even een genietmomentje samen!

Er rijpte een plannetje. 
Het weer was prachtig! 
En wij zijn héél dol op de zee en het strand. 
En we waren daar nog heel de zomer niet geweest. 
En dat moesten we al wekenlang horen. 
En om te voorkomen, dat we in 2027 nóg zouden moeten horen, dat we in 2017 de héle zomer niet naar het strand waren geweest....
Je begrijpt het al: we gingen ein-de-lijk naar het strand!!!

Maar eerst was er nog werk aan de winkel. Er waren flink wat bestellingen in de webshop en die moesten toch heus de deur uit! Ik moest daarvoor ook nog Lamme Teun (advokaat) maken en kaneel inpakken. Even doorpakken dus!

Terwijl ik de pakketjes op het postkantoor afleverde, vloog Jan samen met z´n vriend even door de AH voor chocoladebroodjes en krentenbollen voor de lunch. En daar gingen we: met z´n vijven naar Ouddorp. Jan, vriend Gerard, Henk, Willem en ik.

We zijn er bijna

Het was zó lekker aan zee! Warm en licht en zonnig. De jongens zijn de hele middag in het water geweest. Willem en ik zaten fijn uit te rusten. Ik had mijn haakwerk meegenomen. Toch fijn om iets om handen te hebben. We keken, luisterden, praatten en laadden zo onze batterijen op. 




Sorry, de zee loopt leeg :-)
Ik hield m´n telefoon weer eens scheef

Het was kort en krachtig. Kort, omdat we weer op tijd thuis moesten zijn. Sowieso wilde ik koken voor de jongens, die de hele dag hard gewerkt hadden. En daarnaast zou de kapper om 19.00 present zijn om de jongens te kortwieken. Om half vijf moesten we de knullen de zee uit ´sleuren´ :-) en gingen we weer op huis aan.

Ik had geen zin in uitgebreid koken en koos voor een semi-kant-en-klaar maaltijd: gekruide krieltje, die ik frituurde. Een enorme bak salade erbij met ijsbergsla, gemengde sla, snoeptomaatjes, komkommer, feta en een lekkere dressing. Voor de vleeseters een kipschnitzel, gevuld met champignons. Een ijsje voor toe maakte de maaltijd kompleet. Ik had er de inkopen voor bij de Lidl gedaan en was nog geen 17,00 euro kwijt voor 9 personen. OK. Niet heel goedkoop. Maar toch veel voordeliger dan ergens iets afhalen of bestellen en het kostte nauwelijks meer moeite. Zo heb je als moeder toch ook eens vakantie (ook al vinden de kinderen dat ik ´altijd vakantie´ heb :-)).




De kapper kwam net voordat we klaar waren met eten en hapte nog even een ijsje mee. Daarna gingen er zes mannen onder de schaar door. Allemaal weer pico bello!




Zo konden Willem en ik nog even een bakkie gaan doen bij Willem z´n jongste broer, die jarig is. Het was gezellig om daar verwend te worden met verrukkelijke, zelfgemaakte taart. En om weer even bij te kletsen natuurlijk :-). Wat past er toch eigenlijk véél in een dag! Maar het is dan ook inmiddels bijna twaalf uur. De dag is vol! Tijd om de oogjes maar eens een poosje dicht te gaan doen.

zaterdag 12 augustus 2017

Zomervakantie 2017, dag 34; de kudde weer compleet en uitbreiding van de veestapel :-)

Vanmorgen om 9.05 landde Leendert, samen met zijn drie vrienden, weer op Schiphol. Met z´n vieren stonden we achter het hekje te wachten, tot de jongens naar buiten kwamen. Wat duurde dat laaaaang! Eindelijk kwamen drie van de vier knullen te voorschijn.


Van de vierde bleek de koffer spoorloos. Die is waarschijnlijk in Londen blijven staan en dus moest hij eerst allerlei papieren invullen, voordat hij kofferloos dan ook eindelijk naar huis kon. De wachttijd werd gekort met koffie uit de automaat van AH, verhalen, meisjes die OMO liepen te promoten en van we we allemaal twee flessen kregen. Hebben we de parkeerkosten er weer uit :-).



Ik was blij, dat ik was meegegaan om Leendert op te halen. Nu hoorde ik op de terugweg alle verhalen vers van de pers en uit de eerste hand. Wat hebben de jongens een onvergetelijke vakantie gehad! Ze hebben veel van de natuur gezien, maar ook cultuur, stad, toerisme, jungle, woestijn, hoogte, diepte, schoonheid, ranzigheid, corruptie en nog veel meer. Leendert is voorlopig nog niet uitgepraat en gelukkig hebben de jongens allemaal ook veel foto´s en video´s gemaakt.

Leendert was het één na laatste schaap wat thuis moest komen. Vanavond kwam het allerlaatste: Hans. Hij kwam thuis uit Barcelona. Hij was daar óók met drie vrienden. Hij was al bruin, toen hij wegging (van het vele buiten werken), maar nu is hij súper bruin. Ook hij heeft het heel leuk gehad. Mooi appartement vlakbij het strand. Ook van hem zullen we stukje bij beetje nog wel vakantie-verhalen te horen krijgen.

Wat een rijkdom om alle kinderen nu weer op honk te hebben. We zaten vanavond zowaar weer ouderwets met z´n elven aan de zaterdagse frieten. Gezellig hoor!

Behalve de thuiskomst van de jongens, beleefden we vandaag nóg iets speciaals: we hebben heel onverwachts een uitbreiding van onze veestapel gekregen :-).

Toen ik vanmorgen naar buiten liep om iets in de groene container te mikken, zag ik ineens iets raars bij de cavia´s: een klein, bruin, pluizig bolletje. HÈ???!!!! Daar liep zomaar een baby-caviaatje!!! Hoe kan dat nu toch? We hadden toch twee vrouwtjes??? Nou, niet dus! Er zat echt heus waar een babietje onder het trapje van het konijnenhok! Ik stapte over het hek en ging eens poolshoogte nemen. En daar, in het caviahok, vond ik nóg een babietje! Twee baby-cavia´s. Hoe schattig is dat?! Ik heb meteen ervoor gezorgd, dat er een flinke laag stro in het hok kwam, waar de babietjes lekker tegen elkaar aan kropen. Moeder cavia blijkt te doen, wat ze hóórt te doen: ze zoogt haar baby´s. En vader? Die heb ik nu maar even bij de konijnen te logeren gezet. Een moedercavia is namelijk meteen na de bevalling weer vruchtbaar en het is niet de bedoeling, dat er hier nog méér babietjes komen. Maaike heeft de cavia´s in april voor haar verjaardag gekregen. We hebben ze op een boerderij in Nieuw-Lekkerland gekocht als twee meisjes. En wij, domme ganzen, hebben dat voor zoete koek geslikt. Met de kennis van nu, kijken we heel anders naar de foto, die ik juist van de week postte. Kijk maar eens mee: de donkere cavia is moeder geworden. Je ziet nu duidelijk, dat ze zwanger was!


En deze schatjes zijn geboren:


Zijn het geen droppies?

Al met al was het weer een enerverende dag. Ook al omdat we mijn moeders kastje uit de opslag van de Baanhoeve opgehaald hebben. Daar stond het al die tijd opgeslagen, totdat onze vloer gelegd was. En daarna hebben we het nog even laten staan, omdat schoonmama´s bed een poosje bij ons in de kamer zou staan. Nu was het de tijd om het kastje op te halen. Best apart, moeders kastje nu hier in huis. Dat had ik nooit kunnen denken :-(. Mijn ouders zijn elke dag nog zó aanwezig in ons leven! Er gaat geen dag voorbij, of we hebben wel een herinnering aan hen, die we delen. Tegelijkertijd zijn zo ook zó NIET aanwezig. Dat doet pijn en stemt weemoedig :-(





vrijdag 11 augustus 2017

Zomervakantie 2017, dag 33; fysio, terugkerende schapen en ... schoolboeken!

Wat was dat raar, vanmorgen, dat moe er niet meer was. Ik ging al vroeg naar haar toe om haar kous aan te trekken en het Fragmin-prikje te geven. En natuurlijk was ik héél benieuwd, hoe ze het maakte, nu ze weer alleen is.

Tja...moe liep nog niet bepaald te zingen, zullen we maar zeggen. En dat is ook wel begrijpelijk. Ze kan nog niet goed uit de voeten en vindt het weliswaar best fijn om weer thuis te zijn, maar mist ook de gezelligheid enzo.

Elke ochtend zat ze hier om een uur of tien lekker verzorgd in haar stoel in afwachting van wat de dag brengen zou.


En nu is het toch maar stilletjes en wat tobberig :-(. Maar het is ook goed om de draad weer zelf op te pakken. Zo gaat dat.

Ik was al snel weer thuis en maakte me klaar om naar de bekkenbodemfysiotherapeut te gaan. Willem ging mee en dat vond ik fijn. Dan kon hij me aanvullen en ook de oefeningen onthouden, die ik ongetwijfeld voorgeschreven zou krijgen.
De fysiotherapeut begon met het administratieve gedeelte en daarna stelde ze heel veel vragen. Toen ze het beeld zo´n beetje compleet had, ging ze me onderzoeken. Ik moest allerlei bewegingen maken en, je gelooft het niet, die gingen eigenlijk allemaal pijnloos en soepel. Tja, dat is altijd zo, hè. Als je naar de tandarts gaat, is je kiespijn over. Als je naar de dokter gaat, zijn je klachten weg. En als je naar de fysiotherapeut gaat....

Maar goed. Dat wisselende beeld van pijn en geen pijn is wel bekend bij bekkenbodemklachten. Ik kreeg inderdaad een paar oefeningen voorgeschreven. Verder moet ik beter de balans in de gaten houden tussen belasten en ontspannen (kan ik niet zo goed), veel vaker naar het toilet (en ook meer drinken), tillen vermijden (lastig met een webshop met zware pakketten) en proberen elke dag een stukje te wandelen en te kijken hoever ik daarmee kom (elke dag 250 meter extra). Wordt vervolgd. Volgende week moet ik terug komen.

Toen we thuiskwamen appte Jan, dat hij bij zijn vriend in Dordrecht opgehaald kon worden. Hij was een midweek mee geweest naar Drenthe. Fijn! We konden weer een schaap gaan halen :-). Terwijl we naar Dordrecht reden, appte de molenaar, dat de meelbestelling klaar stond. Ok. Dan reden we meteen door van Dordrecht naar Rotterdam.

Met een volle auto kwamen we weer thuis. Ik ben meteen mijn bed in geschoven. Ik was gisterenavond al met hoofdpijn gaan slapen en het was nog steeds niet over. Dan maar paracetamol en slapen. Gelukkig was ik toen met een uur van mijn hoofdpijn af!

Willem was inmiddels ijverig aan het verven. Het houthok kreeg een beurt en ook de schuur werd wat opgekalefaterd. Het was dan ook perfect verfweer :-).



En perfect wasweer :-).


Daar boften we mee. Mijn zus, die vandaag van de camping in Harderberg kwam, had daar de hele dag geen streepje zon gezien en helaas hadden ze de tent niet helemaal droog kunnen inpakken. Dat betekent, dat hij binnenkort, op een droge dag, nog een keer opgezet moet worden om te kunnen drogen. Jammer. Dat is toch best even wat extra werk.

Mijn andere zus was met haar gezin op vakantie in Ouddorp. Zij hadden deze laatste dag nog een fijn stranddagje. Aan het einde van de middag kreeg ik een appje, dat ze weer thuis waren. Onze Henk, die met hen mee was, zou daar nog blijven eten en daarna naar huis komen.

Heerlijk. Wéér een schaap thuis! Henk had het super fijn gehad. Hij bracht voor Willem en mij een kadootje mee. Echt lief!


En ik wás al zo verwend, vandaag. Want Maaike en Maria waren naar het winkelcentrum geweest en kwamen ook al met een kadootje thuis!

Ik had onlangs laten vallen, dat ik zin had om weer eens achter de naaimachine te gaan :-)



Aan het einde van de middag had de postbode een kadootje gebracht voor Jan. Nou ja...kadootje?? Zijn schoolboeken voor het nieuwe schooljaar werden bezorgd!




Pff. Dat is iets waar hier nog helemaal niemand zin in heeft, hoor! We vieren nog veel te fijn vakantie :-).

Toch gaat het opkorten. Nog maar één week en dan is het weer zover.

Willem was trouwens de enige, die die schoolboeken wel zag zitten. ¨Zal ik ze voor je kaften?¨ vroeg hij aan Jan. ¨Best, hoor,¨ bromde Jan. En Willem ging aan de slag. Met het bruine inpakpapier van de webshop. Dat is lekker dik en nog soort van in de mode ook (al zal dat Jan een worst zijn).


De binnenkant vond Willem ook best leuk :-)